Dag 5 — Brabbel & Barbell (knaagdieren op de treadmill)
18 februari 2026
Twee knaagdieren, één barbell en een treadmill. Chrisfit heeft een mening. Hij noemt het coaching.
Er hangt een zwarte vlag. Zwart is goed. Zwart is serieus. Zwart is “niet lullen maar tillen”.
Toen keek Chrisfit beter.
Er stonden knaagdieren op. Twee van die opgefokte gym-hamsters met een barbell. Glimlach erbij. Spieren erbij. Attitude erbij.
Chrisfit kneep zijn ogen dicht alsof hij net “fun workout” had gehoord.
“Brabbel… en Babbel,” zei hij.
Scar: “Het is Brabbel Barbell.” Chrisfit: “Precies. Twee woorden te veel.”
Kijk, eerlijk is eerlijk: dit team kan lopen. Ze hoeven de treadmill niet eens aan te zetten. Ze rennen vanzelf weg van stilte.
Chrisfit noemt de treadmill trouwens geen treadmill. Hij schreef het op het whiteboard als:
THREADMILL.
Omdat als je toch gaat lijden, je net zo goed kunt naaien aan je eigen waardigheid.
Ze gaan het vast goed doen. Dat zegt hij niet omdat hij ze leuk vindt. Dat zegt hij omdat hij ze traint. En Chrisfit traint geen mensen. Chrisfit traint problemen tot ze zichzelf oplossen.
Alleen… spieren. Daar gaat het altijd mis bij teams die te hard kunnen praten en te soepel kunnen rennen: op een gegeven moment vraagt de barbell iets terug. En dan hoor je ineens geen brabbel meer. Alleen adem. En waarheid.
Maar ik geef ze dit: ze kunnen tellen. Niet gewoon tellen. Handig tellen.
1 wordt 2. 2 wordt “bijna”. 3 wordt “ik had ‘m”. En 10 wordt “was dat niet 12?”
Chrisfit haat dat. Daarom staat hij ernaast met zijn gezicht op standje rechtbank. En daarom, heel toevallig, telt hij ineens zélf mee. Hardop. Met agressie.
Want als er één ding is waar knaagdieren niet tegen kunnen: het is een coach die wél oplet.
Wil je weten waar Chrisfit straks zijn “neutrale” oordeel dropt? Hier: