Dag 3 — Van Nelle: Chrisfit doet mee (voor het ‘voorbeeld’)

Vandaag deed Chrisfit mee aan een NL CrossFit event. In de Van Nelle Fabriek. Rotterdam, beton, staal en ramen zo groot dat zelfs je excuses erdoorheen kunnen vallen.

Hij zei dat hij meedeed “om het team te laten zien hoe het moet”. Dat is Chrisfit-taal voor: ik wil winnen, maar ik wil er nobel uitzien.

Heat 1: Assault Bike + burpees (het moment dat zuurstof wraak neemt)

Eerst: Assault Bike. Chrisfit stapte erop zoals je op een bus stapt: zonder emotie en met het vertrouwen dat alles voor hem stopt.

Het zag eruit alsof hij stilstond. Alsof iemand de video op pauze had gezet. Maar toen piepte dat ding — en voor iedereen kon knipperen was hij… als eerste klaar.

“Ervaring,” mompelde hij. Niet trots. Gewoon feitelijk. Zoals iemand “zwaartekracht” zegt.

En toen kwamen de burpees.

Hij was één van de eersten van de fiets. En één van de eersten die daar op de vloer iets achterliet.

Niet zijn longen. Niet zijn benen.

Zijn eerste plek.

Je weet dat iemand het zwaar heeft als Chrisfit opeens stil wordt. Geen commentaar. Geen motivatie. Alleen een blik die zegt:

“Dit is allemaal jouw schuld, lucht.”

Heat 2: Roeien + zandzak (ritme is heilig, behalve als het niet mag)

Volgende heat: roeien. Natuurlijk ging dat weer geweldig. Chrisfit op een rower is alsof je een metronoom boos maakt: strak, hard, geen genade.

Maar om de zoveel tijd werd hij uit zijn ritme gehaald. Niet door vermoeidheid. Door het ergste dat je een perfectionist kunt aandoen:

een loop met een zandzak.

Roeien. Stoppen. Zandzak pakken. Lopen. Terug. Weer roeien. Dat is geen workout. Dat is sabotage met een schema.

En ja. Dat kostte hem de eerste plaats.

Hij eindigde als nummer 5. Alsof het niets was. Alsof hij het zo had gepland.

“Top vijf is ook top één,” zei hij. “Van de mensen die niet janken.”

Scar vroeg later wie er had gewonnen. Chrisfit zei:

“Niemand. Ik heb alleen gedemonstreerd.”

We geloven hem niet. Maar we zijn wél weer bang dat hij het volgende event ook “even” meepakt.